Το πρόβλημα του Παναθηναϊκού ξεκινάει από πολύ παλιά. Σήμερα απλώς παρακολοθούμε το πρόβλημα να’χει ρίξει νοκ-άουτ στο καναβάτσο την ομάδα. Ο Μάνος Αντώναρος γράφει στο blog του για το «πράσινο» χάλι.
Τα τελευταία χρόνια ήταν απλώς νοκ-ντάουν και καταφερνε ΠΑΝΤΑ να σηκώνεται πριν ο διαιτητής μετρήσει εως το 10. Σήμερα η ομάδα είναι ξαπλωμένη εντελώς αναίσθητη και ακόμα πιο εντελώς εκαταλελειμένη.  Φοβάμαι ότι έχει πάθει ανεπανόρθωτη εγκεφαλική ζημιά… ελπίζω να κάνω λάθος.
Πάμε λοιπόν αρκετά πιο πίσω.
1983-1985 Προπονητής έρχεται ο Γιάτσεκ Γκμοχ. Εχει κάνει μεγάλη καριέρα από τον πάγκο της Εθνικής Πολωνίας . 1974 βοηθός Καζιμίρ Γκόρσκι  (3η θέση Μουντιαλ Γερμανίας), 1978 α΄προπονητής (5η θέση Μουντιάλ Αργεντινής) το 1982-1983 παίρνει το πρωτάθλημα Ελλάδας (πρωτοφανές) με τη Λάρισσα και αμέσως μετά έρχεται στον Παναθηναϊκό!  Ζάετς-Ρότσα-Σαραβάκος και μερικοί άλλοι… καταπληκτική πορεία στην Ελλάδα , 1984 νταμπλ, ημιτελικά (1984-1985) Κυπέλλου πρωταθλητριών.
Την επόμενη χρονιά….ΤΟΝ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ…
Δέκα χρόνια μετά αναλαμβάνει ο Χουάν Ραμόν Ρότσα… επι ημερών του ο ΠΑΟ παίζει τρομερό ποδόσφαιρο, αν και πολλοί λένε ότι ο Ρότσα, βρήκε την ομάδα που ‘χε φτιάξει ο Οσιμ, που επίσης πήγε σπίτι του… αλλά τι σημασία έχει; Ποιος είπε ότι δεν χρειάζεται ταλέντο για να διαχειρισθεί κάποιος την δουλειά κάποιου άλλου; Ο Ρότσα πηγαίνει την ομάδα ένα βήμα πριν τον τελικό του Champions League (1995-1996) κερδίζοντας 1-0 τον Αγιαξ στο Αμστερνταμ. Τελικά αποκλείεται χάνοντας με 0-3 από τον «διαστημικό» (όπως γράφτηκε) Αγιαξ στην Αθήνα. Φυσικά παρα την πίκρα η επιτυχία είναι τεράστια. Επι ημερών Ρότσα ο Παναθηναϊκός παίρνει 2 πρωταθλήματα 1995-1996… Ξαφνικά ο Χουάν πάει σπίτι του… Η ομάδα κάνει … 8 χρόνια να πάρει πρωτάθλημα.
Το 2004 ξανακερδίζει το πρωτάθλημα με τον Ιτζάκ Σουμ… ποια ήταν η κατάληξη; Το βρήκατε; Πήγε σπίτι του.
2010 νταμπλ με τον Χενκ ΤενΚάτε στον πάγκο… Γίνομαι βαρετός, αλλά και ο Ολλανδός σπίτι του πήγη, με τον Νιόπλια απλά να καρπώνεται τη δουλειά του Ολλανδού.
Το ίδιο συνέβη και το 1986 με τον Πιέτρ Πάκερτ και επαναλήφθηκε το 1990 με τον Κρίστο Μπόνεφ.
Ο μόνος που άντεχε στις κατραπακιές (των επιτυχιών) ήταν ο Βασίλης Δανιήλ.
Θα μου πείτε: Ολοι αυτοί που αναφέρεις ήταν υπερπρονηταράδες;
Α, δεν εχω γνώμη… ;εχω δλδ αλλά δεν έχει σημασία …στο ποδόσφαιρο το αποτέλεσμα μετράει… και γω το μόνο που βλέπω είναι ότι συχνότατα (σχεδόν κανόνας) η επιτυχία ήταν η χαριστική βολή στο κεφάλι των προπόνητών.
Πόσο νομίζετε ότι θα μπορούσε να παίζεται αυτό το ανόητο παιγνίδι; Στο μεταξύ ο μεγάλος αντίπαλος (ο Ολυμπιακός) σαρωνε τα πρωταθλήματα… Με την αξία του, χωρίς την αξία του… στα παλιά μου τα παπούτσια… τα σάρωνε πάντως.
Κάπου διάβασα ότι ήρθαν 24 προπονητές τα τελευταία 14 χρόνια… μέχρι και ο (γιατί όχι;) Τότης Φυλακούρης κοουτσάρισε.
Την τελευταία 10ετία ο ΠΑΟ φόρεσε παικτικά ό,τι παλτό κυκλοφορούσε στην παγκόσμια βιτρίνα. Ο Βύντρα σήμερα θεωρείται αναντικατάστατος, ο Σαριέγκι …χαχαχαχαχα…εγγύηση… Ο Τζόρβας συνεχιστής της μεγάλης πράσινης σχολής τερματοφυλάκων… ο Μαρίνος ατυχία που τραυματίστηκε, ο Καραγκούνης παίζει λες και βρίσκεται στα 80’ς , ο Κατσουράνης μόνο που δεν κάνει καμμιά τζούρα στο κέντρο  και ο Τότσε είναι ο αντικαταστάτης οι Σισέ.
Ουρλιάζω, αλλα είμαι στην εξοχή και δεν με ακούει κανείς.
Όταν ο Παναθηναϊκός έφαγε την 3άρα από τον Αγιαξ και αποκλείστηκε από τον τελικό της Ρώμης, επέστρεψα σπίτι μου στεναχωρεμένος, αλλά βαθειά ικανοποιημένος. Ενας φίλος μου άρρωστος βάζελος έκλαιγε που χάσαμε την ευκαιρία… Θέλω να πιστεύω ότι είμαι άνθρωπος που απολαμβάνω τη στιγμή. Του εξηγησα ότι είμαστε τυχεροί που ζήσαμε το ζενίθ του Παναθηναϊκού μετά την πορεία στο Γουέμπλεϊ.
Με κοίταξε με έκπληκτα μάτια.
-Τι λες ρε μαλάκα; Ειμασταν μισό βήμα πριν το δεύτερο τελικό μας.
Είχα άλλη γνωμη και δυστυχώς δικαιωθηκα. Τα pick του ζενιθ του Παναθηναϊκού έγινε όταν ο Δωνης έκανε την (πανάκριβη) κούρσα της ζωής του, έδωσε την μπάλα στον Βαζέχα και εκείνος πλάσαρε τον Βαν ντε Σααρ που έβγαινε απελπισμένα στο 87’. Μην ξεχνάτε ότι εκείνο το ματς ηταν ιστορικό για τον Αγιαξ… ήταν το τελευταίο παιγνίδι που έδινε στο ιστορικό γήπεδο. Εκεί είχαν μεγαλουργήσει ο Κρόϊφ, ο Νέσκενς, ο Σουρμπίρ, ο Κάϊζερ, ο Βαν Μπάστεν,  ο Βαν ντε Σααρ, ο Ραϊκαρντ, ο Οβερμαρς, ο Ζεεντορφ, ο Λιτμανεν και τόσοι άλλοι…
Σε όλα τα πράγματα το ζενιθ είναι το υψηλότερο σημείο επιτυχίας, το επόμενο βήμα είναι η βόλτα προς το ναδιρ (το χαμηλοτερο σημείο αποτυχίας)… και εκείνη τη βραδιά ο ΠΑΟ άρχιζε εκείνη τη βόλτα… χρειάστηκαν 16 ολόκληρα χρόνια για να ξεφτιλιστεί από την Μακάμπι…
Ποιος φταίει;
Βασικά ο χρόνος που είναι αμείλικτος.
Μετα οι πριμαντόνες που τον διοίκησαν.
Είναι δύσκολο νασαι πριμαντόνα.
Η Κάλλας ήταν πριμαντόνα.
Ο Ανιέλι της Γιουβέντους ήταν πριμαντόνα και όλοι βλέπουμε που έφτασε η ομάδα όταν εχασε την πριμαντόνα της…
Το ευκολο είναι να’σαι Κακοφωνίξ που νομίζει ότι είναι πριμαντόνα.
Οι πραγματικές πριμαντόνες φυσικά και έχουν τους χειροκροτητές τους… τους έχουν όμως από ματαιοδοξία και βαρεμάρα… βασικά τις απογειώνει το ταλέντο… και οι Κακοφωνίξ έχουν χειροκροτητές που είναι τελικά πάντα ο κόλαφός τους.
Θέλετε την καθαρά προσωπίκή μου γνώμη;
Τον Παναθηναϊκό τον έφαγε το… Κολωνάκι και η Μύκονος.
Δεν μπορείτε να φαντασθείτε πόσους ΚΑΡΑ-φλώρους γνωρισα στη δεκαετία του ’90, που όταν τους ρωτούσα τί δουλειά κάνουν μου απαντούσαν με καμάρι:
-Είμαι φίλος του Τζίγγερ.
Και για να μην γενικολογώ εννοώ τους ανθρώπους που κόλλησαν σαν βδέλλες πάνω στον μεγάλο Βελιμιρ Ζάετς στη δεκαετία ου ’80.
Δεν νομίζω ότι ο «Καπετάνιος» είχε χειροκροτητές. Δεν τους έπαιρνε άλλωστε… καμμιά μπιρίμπα και μέχρις εκεί.Ξέρω όμως ότι είχε ο Τζίγγερ. Ευχομαι να συμβαίνει όπως ακριβώς το γράφω: «Είχε» και να μην συνεχίζει να τους «έχει».
Και επειδη ο Παναθηναϊκός οφείλει πολλά στην οικογένεια Βαρδινογιάννη (θα΄ναι αχάριστος όποιος Παναθηναϊκός δεν το παραδέχεται και στέκεται μόνο στα λάθη) έχω μια δικαολογία (όχι αρκετή ομως) για τον σημερινό μεγαλομέτοχο της ομάδας μου. Κάτι μου λέει ότι το άθλημα του είναι παγερά άδιάφορο.
Αν φταίνε οι Πατέρες, οι Βγενόπουλοι και οι λοιποί; Προφανώς … αλοίμονο…μόνο που εμφανίσθηκαν όταν ο Παναθηναϊκός ειχε πέσει αρκτές φορές νοκ ντάουν.
Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν μαθαίνουμε από την ιστορία. Καλή ώρα οι πολιτικοί. Δεν είναι κακό να αναλογισθούν μερικοί πού είναι σήμερα η Ντερμπι, η Νότιχαμ, η Τορίνο, η Φεγενορντ, η Στεάουα και άλλες τρομερές ομάδες, που έγραψαν ιστορία πολύ μεγαλύτερη απ’ αυτην του Παναθηναϊκού.
Καλή Κυριακή!
Και από το planet-greece.... δώρο ένα βίντεο από τα παλιά: