Ποιος ήταν ο Πέτρος Φυσσούν: Ήρθε ως «κακός», έφυγε ως υπόδειγμα σεμνότητας [video]

Απόμακρος και μελαγχολικός, σχεδόν μυστηριώδης. Οι πιο μυημένοι στον ελληνικό κινηματογράφο θα θυμούνται ότι τον γνώρισαν ως κακό, σε ρόλο «Ναζί», στις ταινίες με θέμα τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο...


Απόρροια αυτού η άτεγκτη όψη και το ψυχρό βλέμμα. Δεν θα ήθελες να είναι ούτε ο μεγάλος αδελφός, ούτε ο δάσκαλος σου. Ακόμα και το όνομά του απέπνεε κάτι ανοίκειο για τα ελληνικά μεσογειακά δεδομένα. Υπήρχε όντως ένα μυστήριο γύρω από το βίο και την πολιτεία του Πέτρου Φυσσούν. Έτσι το είχε επιλέξει ο ίδιος, κρατώντας την προσωπική ζωή του μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Δεν είχε αποκαλύψει καν αν είχε γεννηθεί στη Σοβιετική Ένωση ή στο Αγρίνιο.

Ο κόσμος ήξερε μόνο όσα ήθελε εκείνος να ξέρει. Κοινώς τα απολύτως απαραίτητα. Όσοι τον έζησαν όμως από κοντά ένιωσαν πόσο οξύμωρο ήταν να υποδύεται ρόλους «κακών». Αναδεικνύοντας ως παράδειγμα προς μίμηση το ήθος, τη σεμνότητα και την ταπεινότητά του.

Το ντεμπούτο του στο σινεμά: με τον Τίτο Βανδή στην ταινία «Οι Παράνομοι» του 1958 

«Καμιά φορά, ξέρετε, ξεχνάω ότι είμαι αναγνωρίσιμο πρόσωπο. Με συναντούν στο δρόμο για να μου μιλήσουν ή να με φιλήσουν κι εγώ τρομάζω. Αυτό δεν είναι δήθεν, ούτε σνομπ, είναι καθαρά εσωτερική ντροπή», είχε δηλώσει σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις του, στο περιοδικό «Επίκαιρα» το 2011.
Ο Πέτρος Φυσσούν υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς ηθοποιός του κινηματογράφου, αλλά κυρίως -για όσους δεν το γνωρίζουν- του θεάτρου. Γεννήθηκε στις 5 Οκτωβρίου του 1933, από Έλληνες μετανάστες που έφυγαν από τη Σοβιετική Ένωση τις δεκαετίες μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση. Γι’ αυτό και υπάρχει η σύγχυση με τον τόπο γέννησης: άλλοι λένε ότι είχε γεννηθεί στη Σοβιετική Ένωση και ήρθε μετά εδώ, άλλοι λένε ότι γεννήθηκε στο Αγρίνιο όπου μετανάστευσαν οι γονείς του.
Το 1954 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης και μέχρι το 1956 συνεργάσθηκε με το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν.

Σκηνή από την «Προδοσία» του Κώστα Μανουσάκη

Σε ηλικία 25 ετών, το 1958, έκανε το ντεμπούτο του στο σινεμά, στις πρώτες προσπάθειες του Φίνου να γυρίσει περιπέτεια στην Ελλάδα. Τη σκηνοθεσία είχε αναλάβει ο Νίκος Κούνδουρος, φρέσκος από την καλλιτεχνική επιτυχία του «Δράκου». Ηταν ένα φιλμ άγριο για τα ηθικοπλαστικά κινηματογραφικά δεδομένα της εποχής: τρεις άνδρες φυγοδικούν, σκοτώνουν κάποιον για να του πάρουν τα λεφτά και εξαναγκάζουν τη γυναίκα του να τους ακολουθήσει για να μην τους προδώσει. Στην ταινία υπήρχε μία σκηνή όπου ένας από τους παράνομους σκοτώνεται από τους χωροφύλακες καθώς τρέχει προς το μέρος τους με σκοπό να παραδοθεί.
Η λογοκρισία της εποχής έκρινε πως η σκηνή αυτή έθιγε την εικόνα της χωροφυλακής και τη συνέπειά της. Ζητήθηκε τότε από τον Κούνδουρο να την αφαιρέσει, εκείνος όμως αρνήθηκε και τελικά η ταινία μία εβδομάδα μετά την προβολή της απαγορεύθηκε… Παρ’ όλα αυτά αρκούσε για να καθιερωθεί ο Φυσσούν ως ένας νέος και ξεχωριστός πρωταγωνιστής του ελληνικού σινεμά.

Απόσπασμα από την ταινία Μια Λατέρνα Μια Ζωή (1958)



Συνολικά έπαιξε σε 21 ταινίες, με τελευταία «Το Πέταμα του Κύκνου» (2011) του Νίκου Τζήμα, ωστόσο ήταν το θέατρο αυτό που ανέδειξε περισσότερο το σπουδαίο ταλέντο του.
Την τετραετία 1961-1965 υπήρξε πρωταγωνιστής του Εθνικού Θεάτρου, ενώ στη συνέχεια έπαιξε στη σκηνή του Κρατικού Θέατρο Βορείου Ελλάδος (1976-1978).

Με τον Παντελή Ζερβό στο «Η Μοίρα του Αθώου» του Γρηγόρη Γρηγορίου

Στη θεατρική σκηνή ερμήνευσε όλα σχεδόν τα είδη θεάτρου. Από δράμα και κωμωδία μέχρι τραγωδία και επιθεώρηση. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του στην υποκριτική συμμετείχε στα Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών (1965), Μόσχας και τότε Λένιγκραντ (1966), Αθηνών, Φιλίππων αλλά και στα Επιδαύρια.

Διετέλεσε θιασάρχης και θεατρικός επιχειρηματίας καθώς και μέλος του Ινστιτούτου Καταναλωτών. Τιμήθηκε με πολλά βραβεία όπως Α’ ανδρικού ρόλου στα Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου 1963 και 1964 καθώς και με Α’ Βραβείο ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Θεάτρου Ιθάκης το 1975.

Απόσπασμα από την ταινία «Οι Γενναίοι του Βορρά (1970)»



Τηλεοπτικά είχε συμμετάσχει σε σημαντικές δουλειές της ιδιωτικής και δημόσιας τηλεόρασης, όπως το «Άγγιγμα ψυχής», «Για μία θέση στον ήλιο», «Τα ψάθινα καπέλα», «Ο κίτρινος φάκελος» και σε αυτοτελή επεισόδια της σειράς «Τμήμα Ηθών». Η τελευταία τηλεοπτική του εμφάνιση ήταν σε αυτοτελές επεισόδιο της σειράς του 2007 «Αληθινοί Έρωτες».
Μακριά από το σανίδι και το στούντιο ήταν ένας ήσυχος άνθρωπος. Ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών μιλούσε Αγγλικά, Ρωσικά και Σουηδικά.
Ήταν παντρεμένος με την κόρη του Κώστα Χατζηχρήστου, Τέτα και ο αδερφός του, Κώστας Φυσσούν, ήταν επίσης ηθοποιός.

Φωτογραφία από το γάμο του με την Τέτα Χατζηχρήστου

Το 2013 ο Φυσσούν είχε μεταφερθεί στο νοσοκομείο με δύσπνοια, όταν λίγο αφότου είχε χάσει την αδελφή του, η σπιτονοικοκυρά του έκανε έξωση. Δύο χρόνια αργότερα, το 2015, ανήμερα της ονομαστικής του εορτής, έχασε τη σύζυγο του Τέτα. Είχαν αποκτήσει μία κόρη την Άννια, η οποία πολλά χρόνια νωρίτερα είχε γίνει μοναχή, παίρνοντας το όνομα Πορφυρία…
Πριν από τον γάμο του με την Τέτα Χατζηχρήστου είχε παντρευτεί τη Σουηδή ηθοποιό Μοντ Χόνσον, με την οποία δεν έμειναν πολλά χρόνια μαζί.
Ο Πέτρος Φυσσούν είχε πολιτευτεί στις εκλογές του 2012, θέτοντας υποψηφιότητα στη Β’ Αθηνών στις εκλογές του 2012 με το συνδυασμό «Κοινωνία» -Πολιτική Παράταξη Συνεχιστών του ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
Τον περασμένο Νοέμβριο υπέστη λοίμωξη του αναπνευστικού και από τις 20 του μήνα νοσηλευόταν στο νοσοκομείο «Σωτηρία». Υπέκυψε σήμερα το πρωί, 5 Δεκεμβρίου του 2016.
Κονιόρδου: «Μέλος μιας εμβληματικής γενιάς ηθοποιών»
Τη λύπη της για τον χαμό του Πέτρου Φυσσούν εξέφρασε η υπουργός Πολιτισμού Λυδία Κονιόρδου: «Με μεγάλη λύπη πληροφορήθηκα τον χαμό του Πέτρου Φυσσούν ενός ηθοποιού που υπηρέτησε τη υποκριτική σε όλα τα είδη και σε όλες του τις εκδοχές για πολλές δεκαετίες. Ο Πέτρος Φυσσούν, ηθοποιός πολυβραβευμένος, με πολλούς ρόλους τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο και με συμμετοχές σε πολλά διεθνή φεστιβάλ, ανήκει σε μια εμβληματική γενιά ηθοποιών που εμπλούτισε την υποκριτική τέχνη. Το υπουργείο Πολιτισμού και εγώ προσωπικά θα θέλαμε να εκφράσουμε τα συλλυπητήριά μας στην οικογένεια του και τους οικείους του».
Η φιλμογραφία του Πέτρου Φυσσούν

• Οι Παράνομοι (1958)
• Μια λατέρνα, μια ζωή (1958)
• Οι Υπερήφανοι (1962)
• Ο Αδελφός Αννα (1963)
• Οσα Κρύβει η Νύχτα (1963)
• Προδοσία (1964)
• Διωγμός (1964)
• Η Μοίρα του Αθώου (1965)
• Διχασμός (1965)
• Ο ζεστός μήνας Αύγουστος (1966)
• Οι ένοχοι (1967)
• Αυτή η γη είναι δική μας (1967)
• Ο Αλύγιστος (1968)
• Μπροστά στην αγχόνη (1968)
• Η Οργή του Αδικημένου (1968)
• Οι Γενναίοι του Βορρά (1970)
• Μαντώ Μαυρογένους (1971)
• Αέρα, αέρα, αέρα (1972)
• Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο (1980)
• Rosmarinus Officinalis (2008)
• Το Πέταγμα του Κύκνου (2011)

koolnews