«Σκεφτείτε πώς θα σκεφτόντουσαν οι μεν και οι δε. Χρησιμοποιείστε επιχειρήματα και γνώση. Για να πάτε σε μία διαπραγμάτευση πρέπει να γνωρίζετε τις θέσεις των κομμάτων, τι λέει η κοινή γνώμη, οι έρευνες, οι δημοσκοπήσεις», επισημαίνει ο καθηγητής στους μαθητές του.
Το εργαστήριο αυτό δεν έχει τίποτε το παράξενο εάν ληφθεί υπόψη ότι γίνεται στο πλαίσιο ενός μαθήματος, που λέγεται «Συλλογικές Διαπραγματεύσεις», ότι το μάθημα αυτό παρέχεται από μια σχολή που ονομάζεται Ακαδημία Εργασίας και ότι οι μαθητές είναι συνδικαλιστές, που θέλουν να αποκτήσουν εφόδια για τις πραγματικές διαπραγματεύσεις, τις οποίες θα κληθούν να κάνουν στο μέλλον εκπροσωπώντας τους συναδέλφους τους.
«Συνδικαλιστές με…πτυχίο;», ήταν η απορία κάποιων (από την οποία δεν έλειπε μία δόση ειρωνείας), όταν η Ακαδημία Εργασίας άνοιξε τις πύλες της το 2005 για να δεχθεί τους πρώτους μαθητές της. Καθώς η σχολή συμπληρώνει πέντε χρόνια λειτουργίας, η απάντηση δίνεται από αυτή την πενταετή εμπειρία, την πολύ μεγαλύτερη ευρωπαϊκή εμπειρία, αλλά και τους ίδιους τους μαθητές.
«Η σχολή μάς προσφέρει γνώσεις πάνω στη δουλειά μας, διδάσκει μία αλλαγή νοοτροπίας και κουλτούρας, που δεν την ξέραμε έξω, μιλούσαμε μόνο με ξύλινη γλώσσα. Πρωτεύων στόχος στην Ακαδημία είναι να μάθουμε να εκπροσωπούμε τους εργαζόμενους και όχι τις παρατάξεις. Αυτή είναι μία σχολή απογαλακτισμού από στερεότυπες σκέψεις και ιδέες», δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Αλέξης Γεωργακόπουλος, συνδικαλιστής της ΕΘΕΛ, ενώ ο Γιώργος Μυλωνάς, συνάδελφός του από την ΟΤΟΕ συμπληρώνει: «Στο κάτω κάτω της γραφής δεν μας χωρίζει τίποτε με έναν συνάδελφο, που ρίχνει αλλού τον σταυρό προτίμησής του. Στον εργασιακό χώρο έχουμε ακριβώς τα ίδια προβλήματα. Αυτό πρέπει να καταλάβει από εδώ και πέρα ο καινούργιος συνδικαλιστής. Η σχολή σε μαθαίνει να διαπραγματεύεσαι λίγο καλύτερα, να είσαι πιο ψύχραιμος και πιο εμπεριστατωμένος την ώρα της διαπραγμάτευσης, ενώ είσαι εφοδιασμένος με ένα σημαντικό οπλοστάσιο γνώσης. Αυτό το είδα στην πράξη από συναδέλφους, που φοίτησαν στη σχολή πριν από εμένα».
Η δημιουργία της σχολής ήταν ένα πάγιο αίτημα της ΓΣΕΕ. Παρά το γεγονός ότι στην Ελλάδα έχει δημιουργηθεί τα τελευταία τριάντα χρόνια μία παράδοση έντονης συνδικαλιστικής δράσης, η ιδέα δεν είναι ελληνική. «Στην χώρα μας η σχολή λειτουργεί μόλις πέντε χρόνια. Στην Ευρώπη μιλάμε για θεσμούς εκατό χρόνων», επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο επιστημονικός συνεργάτης του Κέντρου Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής της ΓΣΕΕ, Νίκος Φωτόπουλος. Η σχολή δημιουργήθηκε υπό την εποπτεία της επιστημονικής επιτροπής του ΚΑΝΕΠ επικεφαλής της οποίας είναι ο καθηγητής Κοινωνιολογίας Νίκος Μουζέλης.
Κοινωνιολόγος στο επάγγελμα, ο κ. Φωτόπουλος κάνει λόγο για μία νέα νοοτροπία, που λέει ότι ο συνδικαλισμός πρέπει να ασκείται με τεκμηριωμένο, δομημένο και στοχευμένο τρόπο. Οι συνδικαλιστές δεν επιμορφώνονται μόνο να είναι καλύτερα προετοιμασμένοι στις διεκδικήσεις τους, αλλά και γιατί τα ίδια τα συνδικάτα πρέπει να είναι μαθησιακά περιβάλλοντα. «Για μας αυτό ήταν το μεγάλο σχολείο στην Ευρώπη και κυρίως στη Σκανδιναβία: συνδικαλιστές οι οποίοι είχαν αλλάξει μέσα από τις εκπαιδευτικές δομές των συνδικάτων την ίδια τους τη ζωή. Έμπαιναν στο πανεπιστήμιο, προχωρούσαν», αναφέρει ο κ.Φωτόπουλος και προσθέτει: «Το πιο τρανό παράδειγμα ήταν ένας Σουηδός ανθρακωρύχος. Ξεκίνησε να εργάζεται από πολύ μικρός, δεν είχε καν τελειώσει το σχολείο κι έφτασε να κάνει διδακτορικό. Αυτό τι δείχνει; Ότι το έλλειμμα που είχε δημιουργήσει η κοινωνία μπόρεσε να το καλύψει το συνδικάτο».
Μήπως, λοιπόν, οι 25 μαθητές είναι λίγοι; Ο κ. Φωτόπουλος παραδέχεται ότι φιλοδοξία της σχολής ήταν να εκπαιδεύονται πολύ περισσότερα μέλη συνδικάτων. «Δυστυχώς, στη χώρα μας αυτά τα πράγματα δεν είναι αυτονόητα, η εκπαίδευση δεν θεωρείται καν δικαίωμα», λέει ο Φωτόπουλος. «Υπήρχε μια σχετική διάταξη στη συλλογική σύμβαση εργασίας, αλλά στην ουσία δεν μπορεί να εφαρμοστεί και γι’ αυτό ψάχνουμε εναλλακτικές λύσεις, όπως είναι τα μαθήματα εξ αποστάσεως ή η παράδοση μαθημάτων τα σαββατοκύριακα».
Σύμφωνα με τον ίδιο, η εκπαιδευτική άδεια γίνεται όλο και πιο δύσκολη υπόθεση. Η συντριπτική πλειονότητα των μαθητών προέρχονται από τις ΔΕΚΟ. Στο τρέχον ακαδημαϊκό έτος, ο ιδιωτικός τομέας εκπροσωπείται από συνδικαλιστές των εργοστασίων της ΑΓΕΤ Ηρακλής και του Τιτάνα. «Τα τελευταία δύο χρόνια υπάρχει και από τις ΔΕΚΟ πίεση. Ο ΟΤΕ, για παράδειγμα, δεν έδωσε φέτος εκπαιδευτικές άδειες», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ υπάλληλος της γραμματείας, που επιθυμεί να μην κατονομαστεί. «Το επιθυμητό θα ήταν να αυξηθεί ο αριθμός των μαθητών, αλλά δεν ξέρω εάν μπορούμε να είμαστε και πολύ αισιόδοξοι», συμπληρώνει ο κ. Φωτόπουλος.
Για να καλύψει αυτό το κενό, το ΚΑΝΕΠ προσφέρει σεμινάρια επιμόρφωσης σε τρία επίπεδα. Το πρώτο επίπεδο είναι η εισαγωγική συνδικαλιστική εκπαίδευση, το δεύτερο η βασική συνδικαλιστική εκπαίδευση και το τρίτο η Ακαδημία Εργασίας. Η εισαγωγική συνδικαλιστική παρέχεται σε εργατικά κέντρα ανά την επικράτεια και «είναι κυρίως μία μορφή ευαισθητοποίησης στα νέα συνδικαλιστικά στελέχη, έτσι ώστε να μπουν στο νόημα της φιλοσοφίας και των αξιών του συνδικαλισμού», όπως επισημαίνει ο επιστημονικός συνεργάτης του ΚΑΝΕΠ.
Στην ακαδημία, τα μαθήματα συνοδεύονται από εξειδικευμένα εργαστήρια με τη συμμετοχή ειδικών ερευνητών και εμπειρογνωμόνων. Στις 400 ώρες του προγράμματος περιλαμβάνονται εκτός από τα μαθήματα και τις εργαστηριακές ασκήσεις, επισκέψεις εκπαιδευτικού χαρακτήρα σε φορείς και χώρους εργασίας, διαλέξεις και παράλληλες εκδηλώσεις καθώς και προαιρετικά προγράμματα εκμάθησης Η/Υ.
Στο σύντομο διάλλειμα, μεταξύ των δύο διδακτικών ωρών οι μαθητές μαζεύονται σε πηγαδάκια. Κάποιοι από αυτούς συζητούν για την εργασία, που πρέπει να παραδώσουν τις επόμενες ημέρες: «Ένα εργοστάσιο απολύει έναν αριθμό εργαζομένων. Τι κάνει το σωματείο; Πώς πείθει την τοπική κοινωνία για το δίκαιο των αιτημάτων του; Πώς πείθει τα μέσα ενημέρωσης;». Μία άλλη ομάδα έχει αναλάβει εργασία με θέμα τον καταρτισμό ενός κοινού πλαισίου διεκδικήσεων με συναδέλφους από διαφορετικές παρατάξεις. «Θέλεις δεν θέλεις πρέπει να βρεις μια κοινή συνισταμένη. Έτσι μαθαίνουμε να πηγαίνουμε στη διαπραγμάτευση πιο οργανωμένοι και η διεκδίκηση για γίνεται πάνω σε μια πραγματική βάση. Μαθαίνουμε να μην επιμένουμε πια σε ένα αίτημα, για παράδειγμα να ζητούμε μια αύξηση, αλλά να υποστηρίζουμε το αίτημα αυτό με στοιχεία: π.χ. την κερδοφορία της εταιρίας, τις αντοχές της κλπ. Αλλά το πιο σημαντικό που μαθαίνουμε είναι ότι όσο και να "σφαχτούμε" μεταξύ μας, στη διαπραγμάτευση θα πάμε με μία κοινή γραμμή. Αυτό το πρόβλημα του διχασμού ήταν πολύ έντονο», αναφέρει ο Γιώργος Πεθεριώτης, συνδικαλιστής της ΔΕΗ.
Οι μαθητές διαβεβαιώνουν ότι το πρόγραμμα της Σχολής είναι απαιτητικό και ότι δεν υπάρχει χρόνος για... λούφα. «Ο κόσμος πιστεύει ότι εμείς οι συνδικαλιστές λουφάρουμε γενικώς. Τότε γιατί κανένας συνάδελφός μου δεν ήρθε στη θέση μου όταν τους το ζήτησα κάποτε; Έχει πολύ διάβασμα, απαιτητικές εξετάσεις, και οι παρουσίες είναι υποχρεωτικές. Εδώ δεν ερχόμαστε για να περάσουμε την ώρα μας», τονίζει ο εκπρόσωπος της ΟΤΟΕ. Μία ματιά στα μαθήματα και το γεγονός ότι οι διδάσκοντες είναι στην πλειονότητά τους πανεπιστημιακοί καθηγητές συνηγορεί υπέρ αυτής της άποψης. Στα μαθήματα περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, το Ευρωπαϊκό και Διεθνές Πλαίσιο του Εργατικού Κινήματος, Κοινωνιολογία της Εργασίας, Βασικές Αρχές Διοίκησης - Λήψη Αποφάσεων, Θέματα Διαπραγματεύσεων, Αρχές, Ρόλος και Ιστορία του Εργατικού Κινήματος, Ψυχολογία της Εργασίας, Επικοινωνία και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.
«Οι παλιοί συνδικαλιστές μάθαιναν εμπειρικά, ο ένας από τον άλλον. Η σχολή προσφέρει πολύπλευρες γνώσεις, που δεν τις είχε ο παλιός συνδικαλιστής. Προσφέρει γνώσεις γύρω από το εργατικό δίκαιο, την επικοινωνία, ακόμη και την υγιεινή και την ασφάλεια. Πρέπει να προσαρμοστούμε στις σύγχρονες ανάγκες», επισημαίνει ο κ. Πεθεριώτης, μαθητής και εκπρόσωπος της ΕΤΕ ΔΕΗ. «Να σας πω τι έμαθα εδώ; Ότι η διεκδίκηση δεν γίνεται δια της ρώμης του σωματείου σου και της δυναμικότητάς σου, αλλά δια της ρώμης της γλώσσας σου, του τρόπου σκέψης και της τεκμηρίωσης της άποψής σου. Έπειτα μαθαίνουμε να αφουγκραζόμαστε καλύτερα την κοινωνία και τις δικές της ανάγκες, να μην βλέπουμε μόνο το δικό μας πλαίσιο διεκδίκησης», προσθέτει και καταλήγει: «Κάποιοι λένε ότι συνδικαλιστής γίνεσαι μόνο στο πεζοδρόμιο και όχι στα θρανία. Αυτή η άποψη είναι πολύ λανθασμένη…».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Για να αποφευχθούν περιπτώσεις εμφάνισης υβριστικών σχολίων ή άλλων ποινικά κολάσιμων πράξεων, όλα τα σχόλια πριν δημοσιευτούν ελέγχονται.
Παρακαλούμε μην αποστέλετε πληροφορίες άχρηστες προς τη λειτουργία του συγκεκριμένου blog.
Τα μηνύματα είναι προσωπικές απόψεις των αποστολέων και σε καμία περίπτωση δεν εκφράζουν τους δημιουργούς ή διαχειριστές της συγκεκριμένης σελίδας.