«Από το 1972 που ο Μάρκος έφυγε από τη ζωή, μας έταξαν πολλοί ότι θα του φτιάξουν έναν τάφο. Έμειναν στα λόγια. Κανείς δεν το έπραξε και ας τον ονομάζουν "πατριάρχη του ρεμπέτικου". Όταν πέθανε, κάναμε έρανο για να μαζέψουμε χρήματα για την ταφή. Ο ...Μάρκος έπαιζε παντού, αλλά δεν πληρωνόταν. Τέτοια ήταν η δυστυχία μας εκείνα τα χρόνια. Και έτσι ακόμα και σήμερα είναι χωρίς τάφο. Χωρίς να υπάρχει ένα μνήμα να του ανάβουμε το καντήλι. Να τον μνημονεύουμε».
Tου ΝΙΚΟΥ ΝΙΚΟΛΙΖΑ
Τη συγκλονιστική αυτή αποκάλυψη κάνει η υπερήλικη σύζυγος του Μάρκου Βαμβακάρη, Βαγγελιώ, αποκλειστικά στη News, θέλοντας, όπως λέει η ίδια, πριν πεθάνει να μάθει όλος ο κόσμος για το γεγονός αυτό που φέρει βαριά στην ψυχή της.
Τα μάτια της συνεχώς δακρύζουν. Οι δυνάμεις της την έχουν εγκαταλείψει πλέον. Δεν σηκώνεται συχνά από το κρεβάτι και πολλές φορές μονολογεί κάνοντας ακόμα και «συζητήσεις» με τον πολυαγαπημένο σύζυγό της, τον μεγάλο Μάρκο Βαμβακάρη. Στο δυάρι σπίτι που μένουν μαζί με το γιο της Δομένικο, ελάχιστες φωτογραφίες θυμίζουν εκείνον, μιας και, όπως λέει, τα περισσότερα από τα κειμήλια του Μάρκου Βαμβακάρη έχουν πάει σε μουσεία ανά την Ελλάδα.
«Ο Μάρκος για μένα και τα πολυαγαπημένα του παιδιά ήταν το στήριγμά μας. Εκείνος μας έδειχνε το δρόμο για το πώς θα κατευθυνθούμε. Από το 1942 που παντρευτήκαμε μέχρι και το θάνατό του δεν είχαμε ανταλλάξει άσχημη κουβέντα. Ήταν ο πιο οικογενειάρχης από όλους τους παλιούς. Μας φρόντιζε και πάντα προσπαθούσε να βρει τρόπους να θρέψει την οικογένειά του. Αλλά οι συνθήκες ήταν άσχημες για εμάς τότε», λέει συγκινημένη η Βαγγελιώ Βαμβακάρη, μούσα του Μάρκου για την οποία έχει γράψει πολλά τραγούδια εκείνος που έχουν περάσει πλέον στην Ιστορία. «Ο Μάρκος με γνώρισε στο σπίτι της αδερφής του, που μέναμε στην ίδια γειτονιά. Όταν λοιπόν με είδε, με ερωτεύτηκε και αμέσως μου έκανε πρόταση γάμου. Παντρευτήκαμε το 1941 και αμέσως απέκτησα τα τρία παιδιά μου, τα οποία λάτρευε ο Μάρκος».
«Πέρασε φτώχειες»
Πάνω από το κρεβάτι της δεσπόζει η φωτογραφία του Μάρκου μαζί της σε πολύ νεαρή ηλικία. «Ο Μάρκος υπήρξε πολύ καλός πατέρας. Δεν μπορώ να μην τον θυμάμαι όταν δεν είχε χρήματα να θρέψει την οικογένειά του, να κάθεται σε ένα καφενείο και να κλαίει για το πώς θα μας ζήσει. Και εγώ να τον παρηγορώ και να του λέω: "μη στενoχωριέσαι, θα βρεθούν". Υπήρχαν φορές που δεν έφερνε ούτε μία δραχμή στο σπίτι».
Με σκυμμένο το κεφάλι, αλλά με περίσσια ειλικρίνεια, μας μιλάει και για τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα στην οικογένεια του Μάρκου τις δύσκολες ώρες μετά το θάνατό του. «Ο Μάρκος είχε ένστικτο. Λάτρευε την Γκρέυ και τον Μπιθικώτση. Όταν λοιπόν εκείνος έφυγε, η Γκρέυ σε όποια δουλειά πήγαινε, έπαιρνε και τα παιδιά μου μαζί για να τους δίνει μεροκάματο. Ήταν πολύ καλή γυναίκα και ο Στέλιος με τον Δομένικο τη λατρεύουν και της οφείλουν "ευχαριστώ". Πάντα το λένε. Και ο Μάρκος όμως τη λάτρευε και της έδωσε εκπληκτικά τραγούδια...»
«H υπόσχεση του Νταλάρα»
Λίγο πριν το τέλος της συζήτησής μας η Βαγγελιώ Βαμβακάρη μάς μιλάει για το μεγάλο της παράπονο: τον τάφο του Μάρκου που ποτέ δεν απέκτησε. «Πολλοί έταξαν σε μένα και τα παιδιά μου ότι θα του φτιάξουν ένα μνήμα να μπορούμε όλοι να προσκυνάμε και να τον μνημονεύουμε. Όσο το είδατε εσείς, το είδαμε και εμείς. Όλοι έλεγαν, αλλά κανείς δεν το έφτιαξε. Πολιτικοί και καλλιτέχνες. Και ο Νταλάρας υποσχέθηκε ότι θα βοηθήσει για να τον φτιάξουμε, αλλά τίποτα και από εκεί. Δεν πειράζει, να είναι καλά. Τώρα έχουν τα οστά του σε ένα μικρό κουτάκι, σε οστεοφυλάκιο και πηγαίνουμε και τα προσκυνάμε», λέει με παράπονο και μας αποχαιρετίζει!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Για να αποφευχθούν περιπτώσεις εμφάνισης υβριστικών σχολίων ή άλλων ποινικά κολάσιμων πράξεων, όλα τα σχόλια πριν δημοσιευτούν ελέγχονται.
Παρακαλούμε μην αποστέλετε πληροφορίες άχρηστες προς τη λειτουργία του συγκεκριμένου blog.
Τα μηνύματα είναι προσωπικές απόψεις των αποστολέων και σε καμία περίπτωση δεν εκφράζουν τους δημιουργούς ή διαχειριστές της συγκεκριμένης σελίδας.